Mirów
W połowie XIV wieku w Mirowie powstała kamienna strażnica. Prze jakiś czas tereny te pozostawały lennem Władysława Opolczyka, w 1391 roku Władysław Jagiełło nadał Mirów Krystynowi z Koziegłów, który rozbudował zamek. Wzmianka źródłowa z 1405 roku mówi o margrabim zamku, Sosinie. Tak jak inne twierdze Jury, został zniszczony przez Szwedów w 1655 roku, potem odbudowany pełnił swoją funkcję jeszcze do 1787 roku, po tej dacie został całkowicie opuszczony. Budowla składa się z zamku górnego i dolnego. Górny powstał w XIV wieku, był to budynek parterowy z piwnicami wykutymi w skale. W XV wieku kolejni właściciele dobudowali następne piętro, później powstaje wieża mieszkalna, pięciopiętrowa, z której ocalały dwa gotyckie okna i renesansowy portal. Zamek dolny otoczony jest od zachodu i północy półokrągłym murem obronnym, od wschodu nowożytnym murem kurtynowym z końca XV wieku. Mur łączy dużą wieżę mieszkalną z mniejszą, kwadratową, która zachowała ślady ganków straży, niegdyś drewniane. Do dzisiaj posiada okienka strzelnicze i gotyckie obramienia okien. Od południa do wieży mieszkalnej przylegają pozostałości zespołu bramnego.
